1.
ผมอยู่ในสังคมไทยครับ
 
สังคมที่หลอกตัวเองว่าศีลธรรมดีงาม
แต่กระหรี่มีทุกหย่อมหญ้าและสื่อลามกอมตะกว่าสื่อหลัก
 
สังคมที่บอกว่ารักความยุติธรรม
แต่คอรัปชั่นไม่เคยหมดไป ไม่เว้นแม้แต่ในรั้วโรงเรียน
 
สังคมที่บอกชาวโลกว่ามีน้ำใจงดงาม
แต่โก่งราคานักท่องเที่ยว และเอาเปรียบเพื่อนร่วมชาติหน้าด้าน ๆ
 
ผมอยู่สังคมดัดจริต
 
 
2.
ย้อนกลับไปเมื่อสองปีที่แล้วผมอยากจะจัดกิจกรรมแข่งการ์ดยูกิ
และโดนขัดขวางโดยผู้ใหญ่ดัดจริตสองคน
คนหนึ่งเป็นครู คนหนึ่งเป็นผู้ปกครองเด็ก
 
โอเคผมใช้สถานที่โรงเรียนไม่ขออนุญาต  ผมผิด
แต่ที่ติดใจคือเค้ามองว่ากิจกรรมผมไร้สาระ
 
 
เกิดคำถามว่าไร้สาระ กับมีสาระวัดกันตรงไหน
 
เค้าบอกถ้าแข่งกีฬาก็ว่าไปอย่าง
แต่นี่มันไร้สาระ
 
และอาจจะเข้าข่ายการพนันด้วยเพราะมีเงินเข้ามาเกี่ยว.....
เงินรางวัลกับค่าสมัครเนี่ยนะ
 
ผมเลยย้อนถามกลับไปว่า ถ้าไอ้พวกที่มาเตะบอล
แล้วเสือกเดิมพันกันล่ะ
อาจารย์จะควบคุมได้มั้ย
 
เค้าตอบไม่ได้
 
 
 
3.
คำว่าไร้สาระ แปลว่าไม่มีประโยชน์แก่นสาร
แน่นอนว่าทุกคน ไม่ได้ืมีผลประโยชน์เดียวกันเสมอไป
สาระของผม และคนกระแดะ ๆ ทั่วจึงต่างกันโดยสิ้นเชิง
 
มีคนบอกว่าเกมและการ์ตูนไร้สาระ
สำหรับผมมันคือสาระความรู้ในรูปแบบบันเทิง
บางคนบอกว่ากีฬา คือสาระ
สำหรับผมกีฬาคือสิ่งไร้สาระ
 ที่กลายเป็นธุรกิจที่มากกว่าการออกกำลังกาย
 
สังคมพยายามจะทำใ้ห้โลกมีประโยชน์แก่นสารอยู่ตลอดเวลา
ขณะที่สิ่งชี้วัดง่าย ๆ อย่างสื่อ หนัง หนังสือ
คนก็บอกตรง ๆ อยู่แล้วว่า "พวกกูเบื่อสาระความรู้จะตายแห่อยู่แล้วแจ้"
ดูยอดวิวในยูทู้บก็รู้
 
หน้าหนังสือพิมพ์ข่าวไหนไม่หวือหวา แต่เอาเอามาพาดหัว รับรองจืด
เค้าเอาไปเช็ดขี้ชัวร์
ข่าวร้ายลงฟรีข่าวดีเสียตังค์ เคยได้ยินป้ะ
 
 
4.
ในขณะที่สังคมกำลังกระแดะและบอกว่า สาระคือสิ่งสำคัญ
โตแล้วห้ามทำสิ่งไร้ส